Ostatnie dni zimy

 Zima 2011 miała efektowne wyjście. Przykryła niebo mleczną kołdą, schowała pod nią słońce, krążyła temperaturą wokół zera, ubrała świat w szaro-bure kolory. I chociaż jeszcze musieliśmy nosić czapki, kaptury i szaliki, to przynajmniej one odcinały się pstrokato od krajobrazu, zwiastując wiosnę. Poza tym są takie miejsca w Warszawie, gdzie nawet szaruga wygląda nieźle. Na przykład ulica Joteyki na Starej Ochocie...

Warszawa to podobno wielkie miasto. Czasem jednak, właściwie nawet całkiem często, wybiega się z domu załatwiać swoje tylko sprawy, żeby niespodziewanie wpaść na bardzo miłych znajomych. I nagle służbowy marsz zmienia się w przyjemny spacer.



Dużo osób mawia z kolei, że stolica jest najmniejsza na świecie, bo wszyscy się znają i wciąż spotykają. Kiedy jednak trzeba zsynchornizować wzajemne plany, żeby załatwić konkretną sprawę (na przykład przekazać sobie książkę), nagle miasto rozrasta się i odkrzyżowuje nam ścieżki. Najwyrażniej łatwiej wpadać na kogoś bez pretekstu. Książka wreszcie ukryta za pazuchą.

Koniec zimy to trochę trudny moment na powrót do Warszawy z wesołej, cieplejszej, spokojnej mieściny gdzieś za granicami Polski. Wtedy warto wypić kawę z przyjacielem i powoli przyzwyczajać się do chłodniejszej rzeczywistości. Niedługo tu też wyjdzie słońce.

Ostatnia zima na uniwerystecie i ostatnie spacery po jego zakamarkach.

Każde miasto ma swoje niezawodne miejsca-dziuple, które najprzytulniej chronią przed zimnem za pomocą herbaty czy ciastka marchewkowego. U nas to chociażby Szczotki i Pędzle.

Pewne stworzenia mają surowy koniec zimy gdzieś pod swoim merdającym odciętym ogonem. Są tak zajarane światem, jego zapachami, badylami, torebkami foliowymi i wszystkim co tylko może służyć do zabawy, że nigdy nie poczują chłodu. Kiedy wyprowadzają swoją panią na spacer, ona również wraca do domu z wywieszonym jęzorem.







Czasem po prostu trzeba wyjechać. Gdziekolwiek. Zobaczyć przed sobą nowy horyzont, nakarmić zmysły czymś, czego się nie zna. Nie myśleć, tylko jechać przez teraźniejszość, zostawiając w domu przeszłość i przyszłość. Nie myć się zbyt często, smażyć w samochodzie jajecznicę, budzić się na wybrzeżu w zakazanym miejscu. Oglądać świat wykadrowany oknem samochodu.




Kiedy samochód staje się twoim domem, na jakiś czas wszystkie problemy znikają. Nawet, kiedy jest w nim bardzo zimno i jedyne ogrzewanie to butla gazowa.




Najwspanialej jest spotykać ludzi. Zwłaszcza w miejscu, które miało nie istnieć poza filmową rzeczywistością. Nagle scenariusz zlewa się z prawdziwym życiem, dodając swoich przedziwnych bohaterów, którzy przenocują cię w swoim klubie, dadzą o 3 w nocy płótna, farby i poproszą o namalowanie obrazów. Ktoś je teraz ogląda.




Nad morzem jest po prostu fajnie. Bezkresna woda to beztroska ucieczka i spokój. Wreszcie można się nasycić powietrzem, bo tylko morskie jest tak pożywne.




Most biegnie przez morze jakby nie miał końca. Ładne oszustwo.




"Po co mi całe to gówno?"




Być bezdomnym i leżeć na słońcu pod murem. Na kolację będą kanapki z nutellą i masłem orzechowym.




Siadać wyżej i patrzeć.




Płynąć z wiatrem, który wywiewa z oczu łzy i  chce oderwać uszy.




Pokonywać wichurę stareńkim "Startem".




Wypruć kable z Pana Samochodzika i przywrócić w nim ogrzewanie, żebyśmy mogli spokojnie zasnąć w ciepłym powietrzu.